สร้างพระ-สร้างวัตถุ
วันที่ 29 กันยายน 2538
สถานที่ : วัดป่าบ้านตาด
| |
ดาวน์โหลดเพื่อเก็บไว้ในเครื่อง
ให้คลิกขวาแล้วเลือก Save target as .. จาก link ต่อไปนี้ :

เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๒๙ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๓๘

สร้างพระ-สร้างวัตถุ

เราวิตกกับโรงพยาบาลนี่ละมากกว่าทุกอย่าง เพราะโรงพยาบาลเป็นที่รวมแห่งกองทุกข์อยู่ที่นั่น ไม่ว่าเศรษฐี กุฎุมพี ลงมาโรงพยาบาลแล้วทุกข์ทั้งนั้น รวมอยู่ในจุดนั้นหมด ยากไร้เข็ญใจเศรษฐีกุฎุมพีถ้าลงเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วไปจนตรอกอยู่โรงพยาบาล อยากให้ทางรัฐบาลยกงบประมาณขึ้นทางสาธารณสุขให้มากหน่อยดี เพราะที่นี่เป็นสถานที่คนจนตรอกจนมุม ใครไม่ได้ก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลไม่รู้ นี่ก้าวเข้าไปที่ไหน โอ๊ย สลดสังเวช..เรา เมื่อวานนี้ไปโรงพยาบาลทั้ง ๆ ที่เป็นโรงพยาบาลป่านะ คนเต็มหมดเลย คนดีที่เข้าไปส่งคนไข้ ไปเยี่ยมคนไข้เต็มโรงพยาบาล โรงพยาบาลสำคัญเครื่องมือละ เครื่องมือไม่พอก็ก้าวไม่ออก ตรวจโรคตรวจตาอะไรก็ต้องเครื่องมือทั้งนั้น เราก็หาให้ไม่ทัน ไม่ทราบว่าโรงไหนบ้างต่อโรงไหนบ้าง พักไว้ ๆ เวลานี้กำลังพัก ทั้งให้ทั้งพักเวลานี้ ที่รอไว้ก่อนก็เยอะ เวลานี้ก็สั่งอยู่เรื่อยสั่งไม่ขาด ที่ให้รอไว้ก็มี หนักมากก็ให้รอ

นั่นละกองทุกข์ จะเป็นชาติชั้นวรรณะใดก็ตามถ้าลงเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วเป็นกองทุกข์อยู่ที่โรงพยาบาล จนตรอกอยู่ที่นั่น เพราะฉะนั้นจึงว่าเครื่องมือแพทย์เป็นสำคัญ ที่จะช่วยเหลือคนทุกข์ทั้งหลายที่ได้รับความทุกข์ความลำบากให้เบาบางลงบรรเทาลง อันนี้ควรจะมองดูเป็นจุดเด่นจุดหนึ่ง อยู่ดี ๆ เราก็ไม่เป็นไรซิ เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วเศรษฐีก็เศรษฐีเถอะ จนตรอกทั้งนั้นไม่มีใครเก่งแหละ จะต้องวิ่งเข้าหาโรงพยาบาล โรงไหนก็ตามก็โรงบรรเทาทุกข์เหมือนกัน

ใครถ้าอยากมีความสงบร่มเย็นภายในครอบครัวและตัวของเราเอง ตลอดสังคมทั่ว ๆ ไปแล้วให้หันหน้าเข้าศีลเข้าธรรมนะ หันหน้าเข้าหากิเลสนี้ต่างคนต่างหันเข้าแล้ว ต่างคนต่างหมุนเข้าไปหากิเลสให้มันเผาเอา ๆ มีแต่เรื่องกองทุกข์เต็มบ้านเต็มเมืองเพราะอำนาจของกิเลส ไม่ใช่เพราะอำนาจของธรรมนะ เพราะอำนาจของกิเลสทั้งนั้น ถ้ามีธรรมอยู่จุดไหนนั้นจะเป็นเกาะเป็นดอนพอให้ได้รับความสงบร่มเย็นบ้างเล็กน้อย หรือตามขั้นภูมิของผู้บำเพ็ญได้

ต้องปฏิบัติตัว ไม่รักษาไม่ได้ตัวของเรา ตัวเกเรที่สุดก็คือตัวมนุษย์ เรารักษาตัวเกเรนี้ให้เป็นคนดีขึ้นมาก็ดีสงบร่มเย็น ตัวคนพาลคือตัวเราแต่ละคน ๆ มันดื้อด้านอยู่ในหัวใจนั่นแหละ พาเจ้าของให้ดีดให้ดิ้นไปในทางผิดต่าง ๆ มีเยอะ เพราะทนมันไม่ไหวซิ มันดีดมันดิ้นไปทางไหนก็ดิ้นไปตามมัน ได้รับความทุกข์ความเดือดร้อน ถ้าตั้งใจหักห้ามกันก็จะไปไหน ความชั่วก็อยู่กับตัวของเรา ความดีก็อยู่กับตัวของเรา เอามาหักห้ามกันทำไมจะหักห้ามไม่ได้ ได้ทั้งนั้นแหละนอกจากไม่สนใจหักห้าม

เห็นไหมก็ดูซิตัวอย่างพระท่านมาจากทั่วประเทศมาอยู่ในนี้ ท่านฝึกทรมานท่านเป็นยังไงดูเอาซิ บางองค์ไม่ทราบว่ากี่วันแล้วไม่ฉันจังหัน คนไม่ฉันจังหันเป็นความสุขหรือ เป็นทุกข์ทั้งนั้น แต่ท่านก็ฝึกทรมานท่าน บางองค์เป็นเดือน มาฉันจังหันหย็อมแหย็ม ๆ ไม่ได้มากนะ อดอยู่ในป่าเยอะพระ ท่านฝึกทรมานท่านเพื่อความเป็นคนดี ฝึกหัดอะไรดัดแปลงอะไรสร้างอะไร สู้สร้างมนุษย์ดัดแปลงมนุษย์ไม่ได้ อันนี้ดัดแปลงได้แต่ละราย ๆ เป็นประโยชน์ต่อโลกมากมาย เราดูอย่างสมัยปัจจุบันนี้ทางด้านกรรมฐาน หลวงปู่มั่นเราเป็นตัวอย่างทั่วดินแดนของเมืองไทยเรา นั่นละคนดีหาได้เพียงคนเดียวเท่านั้นกระจายขนาดไหน

เรื่องโบสถ์เรื่องวิหารศาลาโรงเรียนสร้างกันเสียจน.....เงินเท่าไรทั่วประเทศไทยเอามาทุ่มใส่อิฐใส่ปูนใส่หินใส่ทรายหมดเหล็กหลาอะไร สำเร็จขึ้นเป็นโบสถ์แล้ว โอ๊ย สวยงาม ๆ สวยงามตายอะไรประสาอิฐปูน ทำคนให้สวยงามซินั่นมีคุณค่ามาก ไม่ได้สนใจนี่นะ สร้างโบสถ์ ๑๐ หลังไปประกาศศาสนาได้ที่ไหนมีไหมเอามาอวดซิ โบสถ์ ๑๐ หลังไปเที่ยวประกาศศาสนาให้คนได้รับความเชื่อความเลื่อมใสประพฤติตัวเป็นคนดีเพราะโบสถ์ ๑๐ หลังมีไหม ไม่เห็นมี ถ้าเป็นพระหรือเป็นคนดีเพียงคนเดียวเท่านั้นได้มากขนาดไหนเอามาเทียบกันซิ ต้องเทียบอย่างนั้นถึงเรียกว่าเหตุผล

ได้คนดีเพียงคนเดียวกระเทือนทั่วประเทศไทย ยกตัวอย่างสมัยปัจจุบันนี้ก็พ่อแม่ครูอาจารย์มั่นเรา กระเทือนทั่วประเทศไทย การปฏิบัติของท่านหาที่ต้องติไม่ได้ เรานี่เป็นคนทิฐิคนหนึ่งซอกแซกซิกแซ็กดื้อ แต่ดื้อหาเหตุหาผลนะ ซอกแซกซิกแซ็กอยู่กับนี้หมด ฟัดกันกับท่านนี้ โถ เราหน้าผากแตกออกมาทุกที ยอมหมอบเลย เอาตรงไหนสู้ท่านไม่ได้หมอบ ๆ สุดท้ายหมอบหมด ลงราบเลย ถึงได้ยกสุดหัวใจ...พ่อแม่ครูจารย์มั่น

เราพูดตรง ๆ เราก็เป็นนักล่าครูบาอาจารย์พระทั้งหลายเหมือนกันนี่นะ ไม่ว่าวัดนอกวัดในวัดนอกกรุงในกรุงวัดใหญ่วัดน้อยไปหมด เรียกว่านักล่าวัดก็ไม่ผิด แต่ก็ยังไม่เคยเห็นครูบาอาจารย์องค์ใดเหมือนท่านนั่นซิ นี่น่าคิดอยู่มากนะ ถ้าดีตรงนี้ก็มาตำหนิตรงนี้เสีย ดีตรงนั้นมาตำหนิตรงนี้เสีย มันไม่พร้อม ดีที่หนึ่งก็ไม่ดีที่หนึ่งเสียมีที่ต้องติอยู่นั้นแหละ แต่พ่อแม่ครูจารย์มั่นนี้หาไม่ได้นี่ เราหาไม่ได้จริง ๆ หมดไม่ว่าทางไหน ๆ นั่นละผู้ปฏิบัติตามแบบหลักธรรมหลักวินัยหาที่ต้องติไม่ได้อย่างนั้นละ ถ้าได้ออกนอกลู่นอกทางของธรรมวินัยเมื่อไรแล้ว นั้นละจุดต้องติอยู่ตรงนั้น ๆ แหละ ถ้าอยู่ในหลักธรรมหลักวินัยแล้วเรียบวุธเหมือนพ่อแม่ครูจารย์มั่น เก็บหอมรอมริบไว้หมดธรรมวินัยไม่ว่าส่วนใหญ่ส่วนย่อยเก็บไว้หมดเลย ปฏิบัติทุกอย่าง หาที่ต้องติไม่ได้

นั่นละสร้างคนได้เพียงคนเดียวสองคนก็มีผลประโยชน์มากมาย สร้างวัตถุนี่สร้างเท่าไรก็เท่านั้นแหละ มีแต่โชว์อิฐปูนหินทรายอยู่เฉย ๆ ไม่เห็นเกิดประโยชน์อะไร การทำอุโบสถสังฆกรรมทำที่ไหนก็ได้ หลักธรรมวินัยมีนี่ จำเป็นอะไรจะต้องหาสร้างหรูหราฟู่ฟ่าเอานักหนาเกินเหตุเกินผล เกินบ้านเกินเมืองเกินโลกเกินสงสาร ทั้ง ๆ ที่ธรรมเป็นของมีประมาณ แล้วหาประมาณไม่ได้ก็คือผู้ปฏิบัติธรรมหาประมาณไม่ได้ เลอะ ๆ เทอะ ๆ ไปหมด แล้วโลกเขาก็ต้องติ ไม่ต้องติยังไงมันผิดที่น่าต้องติก็ต้องติซิ หูมีตามีใครก็รู้นี่นะ เกินความพอดี ประดับตบแต่งละ โถ วัดไหนถ้าได้โบสถ์สวย ๆ งาม ๆ แล้ววัดนั้นโอ่อ่าฟู่ฟ่ามีหน้ามีตา แน่ะอย่างนั้นซิ ตัวของผู้ครองวัดเป็นยังไงไม่ดูตรงนั้นนะ จุดเด่นอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เด่นอยู่กับอิฐปูนหินทรายโบสถ์วิหารศาลาโรงเรียนอะไร มันเด่นอยู่ที่จุดคนผู้รักษาวัดรักษาศีลธรรมวินัยต่างหาก

นี่ไม่ทำตามใคร ใครจะว่าอย่างไรก็ตาม คิดดูซิเขามาบุก ๔ หนแล้วนะเราไม่ลืม ศาลาหลังนี้เขาจะมารื้อใหม่สร้างใหม่ให้ ๔ หนไม่ได้ ทีนี้จะมาขอยก เห็นว่าไม่มีการกระทบกระเทือนอะไรแก่พระแก่เณรผู้ปฏิบัติเราก็เลยอนุโลมตามเขา จะยกพื้นนี้ขึ้นอีกให้เป็นชั้นล่างก็ใช้ได้ชั้นบนก็ใช้ได้ เราก็อนุโลม เห็นว่าไม่กระทบกระเทือนกับทางด้านจิตตภาวนาของพระ ถ้าอะไรมากระเทือนจิตตภาวนาของพระแล้วเราไม่เล่นด้วยทั้งนั้นแหละ เพราะงานใหญ่งานสำคัญอยู่ที่ภาวนาอยู่ที่อบรมจิตใจ ไม่ได้อยู่กับการวิ่งเต้นขวนขวายหาวัตถุเป็นบ้ากันทั่วโลกอย่างนี้ นี่เราลงใจให้ยกแล้ว เขาก็มาทำของเขาเอง อะไร ๆ ก็ไม่แตกหักเหมือนไม่ยก แล้วก็ไม่กระทบกระเทือนกับพระกับเณร ไม่กวนพระเณร

สร้างโบสถ์สร้างวิหารศาลาโรงเรียนมันกวนนะ พระเณรเป็นบ้ากับงานไปหมด จะได้ภาวนาเลยไม่มีทาง เราจึงไม่ให้มีในวัดนี้ มากวนภาวนาของพระ พระมาจากที่ต่าง ๆ มาเพื่อภาวนาทั้งนั้น ได้พระได้คนดีครองบ้านครองเมือง โบสถ์วิหารศาลาโรงเรียนวัตถุต่าง ๆ ครองบ้านครองเมืองไม่ได้ คนต่างหากเป็นผู้ครองบ้านครองเมือง ให้ความร่มเย็นเป็นสุขแก่บ้านเมืองก็คือคน ให้ความล่มจมฉิบหายแก่บ้านเมืองก็คือคน สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีอะไรเสียหาย เป็นเครื่องใช้เท่านั้น ใช้ไปทางไหนก็ได้

โบสถ์นี้เราจะให้เป็นเมรุเผาศพพระก็ได้เป็นไปได้ทั้งนั้น ให้เป็นที่ลงอุโบสถก็ได้ แต่โรงอุโบสถก็มีอยู่แล้วในพระวินัยค้านกันได้ยังไง ลงที่ตรงไหน ๆ ได้ ตรงนั้นเป็นสีมานั้น ๆ สีมามีกี่ประเภทที่จะควรแก่อุโบสถสังฆกรรมก็บอกไว้หมด ไม่เห็นว่าจะต้องมีโบสถ์มีวิหาร มีศาลาการเปรียญใหญ่โตรโหฐานถึงจะเป็นอุโบสถสังฆกรรมได้ ไม่เห็นมีในพระวินัย อยู่ร่มไม้ก็ใช้ได้ นั่นก็เป็นสีมาอันหนึ่ง ท่านบอกประเภทไว้ด้วย สีมา ๘ ชนิด มันดิ้นเฉย ๆ ดิ้นหาเกาที่ไม่คัน ที่คันไม่เกา

แล้วบ้านเมืองยิ่งเสื่อมลง ๆ ว่าวัตถุเจริญ ทางวัดก็ว่าเจริญ ทางบ้านก็ว่าเจริญ ถ้าสิ่งเหล่านี้พาคนให้เจริญจริง ๆ คนก็ควรจะได้รับความร่มเย็นเป็นสุข อันนี้วัดก็เดือดร้อนเป็นไฟไปเหมือนทางวัดอีกแหละ ทางบ้านก็เดือดร้อนเป็นไฟไปแบบทางบ้าน แบบไหนก็แบบไฟด้วยกันเจริญอะไรอย่างนั้นพิจารณาซิ น่าจะเอามาทดสอบกัน

นี่ก็เขาจะสร้างกุฏิไม่รู้กี่ราย เราห้ามมาเป็นประจำแหละวัดนี้ไม่เอา ข้างในมีแต่กระต๊อบนะ มีกุฏิทำไว้โก้ ๆ อวดโลกเขาสามสี่หลังเท่านั้น โลกเขาโก้เราก็โก้บ้างซิหลวงตาบัวมีหัวใจนี่ เขาโก้เราต้องโก้กับเขาบ้าง เขาสร้างโน้นเราก็สร้างกุฏิขึ้นบ้างรับกัน สร้างตามนี้ ๆ อ้อม ๆ นี่ นอกจากนั้นไปเราไม่สนใจ มีแต่กระต๊อบ ใครไปเซ่อ ๆ ซ่า ๆ โดนกุฏิพระล้มแหละ เพราะเป็นกระต๊อบ ๆ เป็นร้านเล็ก ๆ ข้างใน ทางจงกรมเลื่อมพั่บ ๆ ๆ สถานที่ทำงานของท่าน พวกเรามันพวกหมอนเลื่อมพั่บ ๆ เป็นมันแหละหมอน ข้างในมีแต่กระต๊อบทั้งนั้นแหละ กุฏิมีอยู่สองสามหลังรอบ ๆ ศาลา นอกนั้นเป็นแต่กระต๊อบ ๆ

อยู่ที่ไหนสบายไปหมด ผู้ภาวนามุ่งอรรถมุ่งธรรมไม่ได้มุ่งสิ่งเหล่านี้ อยู่ยังไงกินยังไงพอเป็นพอไปเท่านั้นพอ ขอให้ได้ปฏิบัติธรรมด้วยความสะดวกสบาย นี่ดีตรงนี้นะ อยู่แบบหรู ๆ หรา ๆ เป็นแบบหมูขึ้นเขียงนั่นแล้ว อยู่ดีกินดีที่หลับที่นอนดี ทุกสิ่งทุกอย่างเครื่องใช้ไม้สอยดีสะดวกสบาย หมูเลยขึ้นเขียงนั่นซิไม่รู้ตัว ข้างในเป็นไฟเผาไหม้ ผู้ที่บำเพ็ญจิตใจข้างในของท่านสง่างามนี่นะ ข้างนอกเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทองข้างในสง่างาม อย่างนั้นซิศาสนาประดับคนให้เป็นเครื่องสง่างามทั้งภายนอกภายใน ให้งามอยู่ภายในแหละดี ถ้าออกมาภายนอกมันตื่นหูตื่นตาคน ถ้าเป็นโจรมารก็เร็ว ถ้าเก็บไว้ในตู้เซฟก็ไม่ค่อยเป็นภัย ถ้าเอามาประดับข้อประดับแขนประดับคอเข้าไปแล้วมักจะเป็นภัยนะคนนั้น ยิ่งสายสร้อยสังวาลใหญ่เท่าไรแล้วยิ่งเป็นภัยใหญ่โต ของดีออกมานอกร้านมักไม่ดี ประดับอยู่ในร้านนั่นแหละดี คนเราให้งามอยู่ภายในตัว อย่าออกมาลวดลายภายนอกไม่ดี

ต่อไปนี้จะให้พร


** ท่านผู้เข้าชมทุกท่านโปรดทราบ
    เนื่องจากกัณฑ์เทศน์บางกัณฑ์มีความยาวค่อนข้างมาก ซึ่งจะส่งผลต่อความเร็วในการเปิดเว็บไซต์ ขอแนะนำให้ทุกท่านได้อ่านเนื้อหากัณฑ์เทศน์บางส่วนจากเว็บไซต์ และให้ทำการดาวน์โหลดไฟล์กัณฑ์เทศน์ที่มีนามสกุล .pdf ไปเก็บไว้ในเครื่องของท่านแทนการอ่านเนื้อหาทั้งหมดจากเว็บไซต์

<< BACK

หน้าแรก