หน่วยราชการต้องเป็นผู้นำในการบริจาค
วันที่ 27 มีนาคม 2541
สถานที่ : วัดป่าบ้านตาด
| |
ดาวน์โหลดเพื่อเก็บไว้ในเครื่อง
ให้คลิกขวาแล้วเลือก Save target as .. จาก link ต่อไปนี้ :

เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๒๗ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๔๑

หน่วยราชการต้องเป็นผู้นำในการบริจาค

คนนั้นดอลล์นึง คนนี้สองดอลล์รวมกันเข้าเป็นหลายดอลล์ ให้ได้ทุกวันนะ เมืองไทยกำลังเรียกว่าเมืองไทยตกน้ำ คนไทยต้องช่วยกันฉุดขึ้นจากหล่มลึกที่กำลังตกอยู่เวลานี้ ให้ต่างคนต่างพยายามช่วยฉุดเมืองไทยเราขึ้น เวลานี้เทียบกับเมืองไทยเรากำลังตกน้ำให้ต่างฉุดต่างลากกันขึ้น ถึงพึ่งๆก็คือความปลอดภัยนั่นแหล่ะ

เมืองไทยเรายังไม่ขึ้นจากหล่มลึกเมื่อใดแล้ว คนไทยจะอยู่นิ่งนอนไม่ได้ ต้องต่างคนต่างดันขึ้นทีเดียว เวลานี้กำลังตกน้ำ เมืองไทยเรา ตกหล่มลึกอยู่ ให้ต่างคนต่างฉุดต่างคนต่างลาก ต่างคนต่างดันกันขึ้นมันก็ขึ้นเอง ขึ้นมาอยู่ไม่ถอย วันนี้ก็ขึ้นไปหลายดอลล์นี่นะ ให้ช่วยกันถมเวลานี้เมืองไทยเรากำลังเป็นชาติใหญ่อีกน้ำแห้งผากไม่มีน้ำในสระเลย ให้พากันเทน้ำลงไปให้น้ำเต็มสระ แล้วก็ชุ่มเย็น หนุนเรื่อยๆละ ตั้งแต่บัดนี้ต่อไป

คนไทยเราทั้งประเทศก็เป็นห่วงใจจิตใจจ่อมาหาหลวงตานี่ เวลานี้เป็นเพราะหลวงตามีอยู่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งก็คือ เรื่องสำคัญก็คือ เรื่องจะช่วยชาติ แต่มันก็มามีอุปสรรคคือเกิดอุบัติเหตุนี้ ต่างคนก็ต่างยุ่งไปหมด เพราะคนเดียวสองเรื่อง เรื่องนึงจะขึ้นเรื่องนึงจะลง เรื่องช่วยชาติไทยนี้จะขึ้น ทีนี้เรื่องฉุดนี้มันลงเป็นอุปสรรค ผู้ใหญ่ๆทางกรุงเทพ ก็โทรมาเรื่อย โทรมาถามความเคลื่อนไหวของเราตลอดจนอาการของเรามันเป็นยังไง ก็บอกว่าดีขึ้นทุกวันๆแล้วก็ถามถึงเรื่องการดำเนินเพื่อช่วยชาตินั้นจะปฏิบัติอย่างไร จะหยุดไปหรือจะดำเนินต่อไป เราบอกให้ดำเนินต่อไปบุกหน้าเรื่อยไป ไม่ให้ถอยเพราะเราถอยไม่ได้แล้ว เราบอกอย่างนั้น ไม่มีคำว่าถอยว่าอย่างนั้นเถอะ เพราะฉะนั้นจิตใจของเมืองไทยจึงมารวมอยู่จุดเดียวนี้ เป็นความกังวลเพราะมันมีอยู่สองแง่ แง่ลบกับแง่บวก มันกำลังรบกันอยู่ในบุคคลคนเดียว หนังสือพิมพ์ออกก็ต้องออกทั้งสองเลย

วันที่ ๒๑ นี้จะประกาศ ประกาศทุกโครงการเลย ไม่อย่างนั้นเรามีแต่เฉพาะ ดอลลาร์กับเช็คดอลลาร์ พอถึงวันนั้นแล้ว เราจะประกาศทั้งเงินสด ทั้งทองคำ พร้อมกันไปหมด เรียกว่าประกาศหมดเลย ทีนี้ก็โล่งหมดเมืองไทยเรา จะมาด้านไหนๆ สนามบิน สนามบริจาคเรานี้ปลอดภัยแล้ว ทีนี้ก็ลงพรึบๆเลย ประกาศวันนั้นเราจะต้องประกาศเกี่ยวกับเรื่องทางรัฐบาลเรา หน่วยราชการทุกหน่วยทั่วประเทศไทยให้เป็นผู้นำละเป็นทีดีเยี่ยม สมเกียรติเมืองไทยเรา คนใดนำก็ตาม ถ้าไม่ใช่วงราชการ แผนกต่างๆทั่วประเทศไทยตั้งแต่รัฐบาลลงมา เป็นผู้นำแล้วไม่มีสง่าราศีเท่าที่ควร เพราะฉะนั้นจึงต้องขอร้องท่านเหล่านี้ให้มาเป็นผู้นำของชาติ ชาติของเราจะเป็นสง่าราศี เป็นที่ชุ่มเย็นของประชาชนที่เขาบริจาคอยู่ต่างทิศต่างแดน อยู่ที่ไหนทั่วประเทศไทย เขาบริจาคได้ทั้งนั้น

หน่วยราชการต้องเป็นผู้นำของเขาในการบริจาคนี้ จึงเหมาะสม ถ้าขาดอย่างนี้เสียอย่างเดียว ก็เหมือนว่าต้นไม้ไม่มีสักต้นหนึ่ง ต้นก็จะหักโค่นลงง่ายๆ ไม่มีรากแก้ว มีแต่ดอกใบสวยงามขนาดไหนก็ไม่เห็นเป็นที่น่าดู เพราะรากแก้วของมันไม่มี รากแก้วก็คือตั้งแต่รัฐบาลลงมา ตั้งแต่ในวงราชการนี้เป็นรากแก้วอันใหญ่โตของบ้านเมือง อันนี้จำต้องประกาศให้ทางรัฐบาลทราบทั่วถึงกัน แล้วต่างคนต่างยกสมชื่อก็ว่า ราชการนี้เป็นเจ้าของเมืองไทย เจ้าของคือการนำทุกอย่าง การเสียสละ การบริจาค ต้องเป็นผู้นำกันทั้งนั้น ทีนี้เป็นเครื่องประดับไปหมด ประชาชนราษฎรก็ชุ่มเย็น เป็นสุขทั่วหน้ากัน เขาเคารพนับถือในวงราชการ

ถ้าหากว่าราชการไม่แสดงตัวออกในทางนี้แล้ว จะเป็นการขายตัวมากที่สุดเลย ขายราชการ ราชการจะมีกว้างแคบขนาดไหน เมืองไทยเรา ขายหมดเลย ใช้ไม่ได้ว่างั้น มีแต่ราษฎรมีหัวใจ เขาช่วยชาติๆ โดยส่วนใหญ่ แต่จริงๆ ไม่สะดุดๆเลยนี่ใช้ไม่ได้ เสียที่สุด เพราะฉะนั้นเราจึงต้องช่วยกระตุกตอนนี้ เพื่อให้ตอนนี้ดีดขึ้น เป็นผู้นำ เรียกว่ารากแก้วหรือแก่นของชาติบ้านเมืองที่อยู่กัน ก็คือรัฐบาลลงมา ราชการแผนกต่างๆ นี่คือส่วนใหญ่ของบ้านเมืองเรา ตั้งแต่นี้ต้องให้เป็นผู้นำเคลื่อนไหวพาประชาชนนำออก นำออกให้โลกภายนอกเขาได้มองเห็นว่าเมืองไทยเรานี้เป็นอย่างไร

มีแต่ประชาชนคนธรรมดาบริจาคนี้กับเราเมืองไทยช่วยตัวเองๆ ดีอย่างนั้นอย่างนี้ก็ตาม ก็ไม่ค่อยมีศักดิ์ศรีเท่าที่ควร ถ้าลงวงราชการแผนกต่างๆ ทั่วประเทศไทยช่วยเป็นแนวหน้าแล้ว เมืองนอกทั่วโลกเขาแหงนดูเราโน่น เพราะมีเกียรติ นี่สมชื่อสมนามว่าเมืองไทยเราเป็นเมืองทอง วันประกาศเราก็ประกาศให้ทั่วถึงกันหมด เราพูดได้เราน่ะ เราก็เป็นผู้นำคนหนึ่ง เราก็พูดได้ ขึ้นสนามแล้วไม่ต้องเสียเกียรติ อย่าไปขึ้นให้เขามองเห็นเสียดีกว่า ไม่ได้ขายหน้านะ ลองขึ้นเวทีแล้วไม่ต่อย โอ๊ย ขายหน้าที่สุดเลยนะ เมื่อขึ้นเวทีแล้วมีอะไรให้พูดกันถึงเหตุถึงผล คิดถึงขิงถึงเขตถึงแดนแล้ว เอาละทีนี้พอใจ ผู้ที่จะอยู่ไปมีอัตตานั้นมากน้อยเป็นเรื่องของเขา เราได้เดินเบิกทางเปิดทางให้เรียบร้อยแล้ว ทีนี้ใครจะเดินก็เดิน ไม่เดินก็สุดวิสัยแล้วนะทีนี้นะ เพราะมันมีทางเดินแล้วนี่ ให้ต่างคนต่างถมสระเรา สระใหญ่ถมขึ้นประการที่หนึ่ง ประการที่สองขนน้ำเข้ามาใส่สระให้เต็ม ให้มันชุ่มชื่นด้วยน้ำ


** ท่านผู้เข้าชมทุกท่านโปรดทราบ
    เนื่องจากกัณฑ์เทศน์บางกัณฑ์มีความยาวค่อนข้างมาก ซึ่งจะส่งผลต่อความเร็วในการเปิดเว็บไซต์ ขอแนะนำให้ทุกท่านได้อ่านเนื้อหากัณฑ์เทศน์บางส่วนจากเว็บไซต์ และให้ทำการดาวน์โหลดไฟล์กัณฑ์เทศน์ที่มีนามสกุล .pdf ไปเก็บไว้ในเครื่องของท่านแทนการอ่านเนื้อหาทั้งหมดจากเว็บไซต์

<< BACK

หน้าแรก