ให้ว่าเจ้าของบกพร่องเสมอ
วันที่ 14 พฤษภาคม 2549 เวลา 7:55 น. ความยาว 45.28 นาที
สถานที่ : วัดป่าบ้านตาด
| |
ดาวน์โหลดเพื่อเก็บไว้ในเครื่อง
ให้คลิกขวาแล้วเลือก Save target as .. จาก link ต่อไปนี้ :
ข้อมูลเสียงแบบ(Win)   วิดีโอแบบ(Win Narrow Band)

ค้นหา :

เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๑๔ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๔๙

ให้ว่าเจ้าของบกพร่องเสมอ

         กลับมาเป็นยังไง (ได้สอนพิเศษเยอะเลย แล้วไปที่กุฏิพระสารีบุตรก็อธิษฐานขอให้มีปัญญาเหมือนองค์ท่าน ให้เข้าใจอริยสัจ ๔ ขันธ์ ๕ เหมือนองค์ท่าน) โถ อธิษฐานกันเก่งๆ นะ มีแต่เก่งๆ ทั้งนั้น ลูกศิษย์หลวงตาแซงอาจารย์ไปแล้ว นี่ลูกศิษย์หลวงตาบัวแซงอาจารย์ไปเลย ปรารถนาขอเป็นอย่างพระสีวลี นี้ให้เป็นอย่างพระสารีบุตร มีแต่เก่งๆ ทั้งนั้น เคยเห็นไหมประวัติพระสีวลี (เคยอ่านอยู่ค่ะ) ท่านมีสาเหตุมาตามสายนะ ไม่ใช่อยู่ๆ ก็เป็นขึ้นได้ มีสาเหตุ พระสารีบุตรก็เหมือนกัน พระสีวลีเหมือนกัน

พระสีวลีนี้เรียกว่านักเสียสละ จนจะไม่มีอะไรติดเนื้อติดตัวตลอดมาเลย ทีนี้ผลตามสนอง อันนี้ผลของท่านนะ เป็นวาระสุดท้ายของท่าน ท่านจะไม่ต้องกลับมาอีกแล้ว ที่นี่ตามสนองให้เต็มเม็ดเต็มหน่วยเลย พระสีวลีไปที่ไหนจึงเกลื่อนไปด้วยเครื่องจตุปัจจัยไทยทาน คือมาตามสายเหตุๆ ทั้งนั้น นี่ต้องการให้มีปัญญาก็ต้องพยายามคิดอ่านไตร่ตรอง เอาธรรมเป็นหลัก ถ้าเอาอำนาจของกิเลสเป็นหลัก คิดเท่าไรยิ่งโง่ ถ้าเอากิเลสมาเป็นอำนาจพาเดินเพื่อความฉลาดเท่าไรยิ่งโง่ยิ่งสกปรกยิ่งเลวร้าย ถ้าเอาธรรมเป็นหลักแล้วค่อยทะลุๆ ไปเลย

(บางทีเราก็ยังอาลัยอาวรณ์ในประเด็นต่างๆ เราจะต้องใช้กำลังสติปัญญาสมาธิหรืออุบายอะไรคะ) หลักใจให้ดี เหล่านั้นจะค่อยแตกกระจายไปถ้าหลักใจดี หลักใจคือจิตตภาวนา ให้จิตมีความสงบนั่นละดี จิตสงบเป็นพลังกระจายออกความรู้แปลกๆ ต่างๆ ค่อยเป็นไป อย่างที่ท่านสอนเรื่องทางปัญญา ศีลเป็นพื้นฐานสำหรับนักบวช สมาธิแล้วก็ปัญญา คำว่าสมาธินี้คือจิตอิ่มอารมณ์ไม่คิดฟุ้งซ่านรำคาญไปในแง่ต่างๆ เรียกว่าอิ่มอารมณ์ ทีนี้นำออกใช้ทางด้านปัญญาก็ทำงานตามที่ใช้ นี่ละที่ว่าจิตอิ่มอารมณ์ไม่คิดฟุ้งซ่านไปทางอื่น ให้ทำงานยังไงก็เป็นไปตามนั้น ออกทางด้านปัญญาก็พุ่งๆ เลย

พอพูดอย่างนี้จะว่าอวดตนหรือไม่อวดก็ตาม เอาเรื่องพ่อแม่ครูจารย์มาพูด เวลาติดสมาธิก็ติดเสียจน... นั่งอยู่ที่ไหนเหมือนหัวตอ มันติดจริงๆ ติดมา ๕ ปี สมาธินี่เป็นเหมือนหินเทียว นั่งที่ไหนเป็นเหมือนหัวตอๆ ไม่อยากคิดอยากปรุงมันกวนใจ ก็อยู่แน่วอย่างนี้ สุดท้ายมันก็จี้ลงไปว่านิพพานอยู่ตรงนี้แหละๆ เลยเอาสมาธิเป็นนิพพาน มันติด พ่อแม่ครูจารย์ก็ถามเรื่อย เป็นยังไงท่านมหา จิตสงบดีอยู่เหรอ บอกท่านชัดๆ เลยว่าดีอยู่ ท่านฟัง เราไม่รู้ว่าท่านจะใส่หน้าผากเมื่อไร เป็นยังไงจิต สบายดีอยู่เหรอ สงบดีอยู่เหรอ ก็บอกสงบดี ก็มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

บทเวลาท่านจะเอา เป็นยังไงจิตสงบดีอยู่เหรอ สงบดี ท่านจะนอนตายอยู่นั่นเหรอ ขึ้นเลยทันที เปรี้ยงเลยอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เปรี้ยงๆๆ เลย ซัดอย่างหนักเลยนะท่านจะลากออกจากสมาธิ ไม่เช่นนั้นมันจะไม่ออก ท่านต้องเอาหนักๆ เทียว ท่านจะนอนตายอยู่ในนั้นเหรอ ท่านรู้ไหมสมาธินี่เหมือนหมูขึ้นเขียง ความสุขในสมาธินี้เหมือนเนื้อติดฟัน เนื้อติดฟันมีความสุขอะไร นี่ละสมาธิเป็นอย่างนั้น สุดท้ายก็เอาสมาธิโยนเข้าป่าหมดเลย สมาธิทั้งแท่งเป็นตัวสมุทัยทั้งแท่งท่านรู้ไหม เอาละนะที่นี่

ทีนี้มันก็เถียงละซิ ถ้าสมาธิเป็นสมุทัยแล้วสัมมาสมาธิจะให้เดินที่ไหนเราว่า สมาธิพระพุทธเจ้าไม่ได้เป็นสมาธิหมูขึ้นเขียงนอนตายอยู่อย่างท่าน ท่านใส่เปรี้ยงๆ เอาอย่างหนัก เถียงท่านอย่างหนักเพราะมันติด ติดมาก ท่านจึงเอาอย่างหนัก ท่านจะนอนตายอยู่นั่นเหรอ ปัญญามีทำไมท่านไม่ใช้ สมาธินี้เป็นสมุทัย นี่ละสำคัญมากนะ คือหลงสมาธินั่นละมันเป็นสมุทัยไม่ใช่อะไร ความหลงติดในสมาธิเป็นสมุทัยเราไม่รู้ เวลามันผ่านมันถึงรู้ ยอมท่านราบๆ เพราะท่านขนาบอย่างหนัก เอากันอย่างหนักจริงๆ จนพระแตกมาทั้งวัดเลย กลางคืนเงียบ อยู่ข้างล่างเต็มหมดเลย ซัดกับเรา

เป็นอย่างนั้นละนิสัย ถ้าไม่ลงมันไม่ลง เอาจริงๆ นะนี่ ถ้าลงหมอบเลยทันที คือไม่ได้มีทิฐิมานะเอาแพ้เอาชนะ เราหาความจริง เราถึงเหมือนกิ้งก่ามันก็เป็นความจริงของกิ้งก่าตัวหนึ่ง มันก็ซัดกัน ซัดกับเสือโคร่งมันก็ตบเอาๆ จนกระทั่งลงไปนี้ นี่เราก็ตั้งใจมามอบกายถวายตัวต่อท่านทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว วันนี้มาเถียงท่านได้ยังไง เถียงเอาอย่างตาดำตาแดงนะ คือเราก็จริงของเราอย่างหนึ่ง จริงอย่างแบบกิ้งก่านั่นละ ของท่านเป็นเสือโคร่ง ใส่เปรี้ยงๆ จนกระทั่งว่าให้เจ้าของ นี่เราทำไมจึงไปถกเถียงท่านขนาดนี้ ถ้าว่าเก่งจริงมาหาท่านทำไม ว่าเจ้าของซัดเจ้าของเวลาลงไปแล้ว ท่านว่ายังไงๆ ฟังท่านซิถ้าถือว่าท่านเป็นครูเป็นอาจารย์ เราจะมาอวดดิบอวดดียังไง

คือมันไม่ได้อวดแหละ มันมีอันหนึ่งอยู่นั้นที่จะเอาออกต่อสู้ ออกจากนั้นก็ออกทางด้านปัญญา นี่ละสำคัญมากนะ คือท่านไล่ออกทางด้านปัญญา ก็สมาธิมันเต็มตัวอยู่แล้วนี่ทำไมไม่ออกทางด้านปัญญาเครื่องแก้กิเลส สมาธิไม่ใช่เรื่องแก้กิเลส ทำกิเลสให้สงบเท่านั้น ปัญญาต่างหากแก้กิเลส พอออกทางด้านปัญญามันก็ผึงเลยเทียว รวดเร็วมากเพราะมันเต็มที่แล้วสมาธิ พอท่านไล่ออกทางด้านปัญญา ไล่อย่างหนักเสียด้วย คือท่านรู้นิสัยเราเป็นนิสัยอย่างนี้ ถ้าไม่ลงไม่ลง ผาดโผนมากอยู่ ท่านจึงเอาแต่หนักๆ สมาธิก็ว่าจะนอนตายอยู่นั้นเหรอ สมาธิหมูขึ้นเขียงๆ ยกสมาธิปาเข้าป่าหมด สมาธิทั้งแท่งเป็นสมุทัยทั้งแท่งท่านรู้ไหม ท่านเอาออกหมดเลย ถ้าไม่เอาหนักๆ มันไม่รู้ตัว

จากนั้นก็เถียงกับท่าน สู้ท่านไม่ได้ ก็คนหนึ่งจอมปราชญ์ คนหนึ่งจอมโง่ จะไปสู้ได้ยังไง ออกจากนั้นก็ออกทางด้านปัญญา ก็มันพร้อมอยู่แล้วที่จะเป็นปัญญา แต่ไม่พาออก พอออกนี้ก็พุ่งๆ ๆ เอ๊ะ ชอบกลๆ ซัดไม่ได้นอนละที่นี่ บทเวลามันออกออกจริงๆ กลางคืนไม่นอน กลางวันยังจะไม่นอน ตัวอ่อนเปียก เหนื่อยอยู่ในหัวอกนี่ เหนื่อยมาก แต่เรื่องของสติปัญญามันไม่ถอยเลย พุ่งๆๆ กลางคืนก็ไม่นอน ตลอดรุ่งเลยไม่ยอมนอน กลางวันมันจะไม่นอนมันจะตาย เลยกลับคืนไปหาท่านอีก นี่ที่พ่อแม่ครูจารย์ไม่ให้ออกทางด้านปัญญามันออกแล้วนะว่างั้นละ มันออกยังไงท่านก็ว่า ก็มันไม่นอนทั้งวันทั้งคืนมาหลายคืนแล้ว มันหมุนติ้วๆ นั่นละมันหลงสังขาร เอาละนะ

ไม่พิจารณามันก็ไม่รู้ นั่นละบ้าหลงสังขาร ซัดเข้าอีก คือท่านเอาหนักๆ ทั้งนั้นละเอากับเราไม่เคยเบา เพราะท่านรู้นิสัย ถ้าพูดธรรมดานี่เหมือนพ่อกับลูกนะ อยู่กันธรรมดาๆ เหมือนพ่อกับลูก สนิทหรือไม่สนิทก็พิจารณาเอา แต่พอหมุนเข้าธรรมะนี้เปรี้ยงเลยนะ กับเราไม่เคยอ่อนแหละ ใส่เปรี้ยงเลย นั่นละมันหลงสังขาร ถ้าไม่พิจารณามันก็ไม่รู้ นั่นละบ้าหลงสังขารๆ ขนาบ ที่นี่หยุดนะไม่เถียง เพราะว่าทีไรถูกของท่านทุกที คราวนี้จึงนิ่ง

แต่มันไม่ถอยนะพิจารณา จนมันจะตายจริงๆ จึงรั้งเข้ามาสู่สมาธิ สมาธิมันเก่งอยู่แล้วแต่ไม่สนใจ เห็นว่าสมาธินี้ไม่เกิดประโยชน์อะไร เห็นโทษสมาธิด้วยซ้ำไป ทีนี้มันก็ไม่อยากเข้า เห็นคุณของด้านปัญญา ก็ออกทางด้านปัญญาไม่มีการยับยั้ง พุ่งๆ เลย เวลาจะตายจริงๆ เข้ามาสมาธิ จากนั้นก็พุ่งๆ เลย เร็วพูดถึงเรื่องปัญญาเพราะสมาธิมันพอตัวแล้วมันไม่ออก นี่ก็ท่านขนาบอย่างหนัก ไล่ออกจากสมาธิ ออกจากสมาธิเป็นทางด้านปัญญาท่านก็รั้งเอาไว้ ว่าบ้าหลงสังขาร

หลงสังขารคือว่า ความคิดนี้เมื่อเลยเถิดแล้วมันเป็นสมุทัยได้ แต่เราไม่รู้นะ เวลาผ่านไปแล้วถึงมารู้ ปัญญาที่พอเหมาะพอดีท่านเรียกปัญญา ที่มันเลยเถิดไปแล้วเป็นสมุทัยแทรกในนั้นๆ เราไม่รู้ ท่านรู้นี่ นี่ก็เร็วเหมือนกันทางด้านปัญญา หมุนเสียจนไม่ได้หลับได้นอน กลางคืนตลอดรุ่งเลย บทเวลามันหมุนหมุนขนาดนั้นนะ อยู่ที่ไหนไม่มีเวลา มันเป็นของมันเอง นี่ที่ว่าสติปัญญาอัตโนมัติ เป็นอย่างนั้น หมุนติ้วๆ เลย นี่ท่านก็รั้งเอาไว้ สมาธิท่านก็ลากลงจากเขียง หมูขึ้นเขียง ครั้นออกทางด้านปัญญา ปัญญาเลยเถิดท่านก็รั้งเอาไว้อีก มีแต่รั้งเอาไว้ทั้งนั้น แล้วผาดโผนด้วยนะ ท่านก็เอาอย่างหนักไม่งั้นไม่ทันกันกับนิสัยอย่างนี้

เพราะนิสัยเราท่านรู้แล้วว่าจริงจังมาก ว่าอะไรถ้าไม่ลงไม่ลง อย่างที่ว่าเถียงท่านคือยังไม่ลง ไม่ลงก็ซัดกันกับท่าน พอลงแล้วก็หมอบ คือหมอบนั่นยอมรับแล้วนะ ครั้นยอมรับก็เอาจริงเลย คอขาดไปเลยเทียว ถ้าลงได้ลงแล้วลงอย่างนั้น ถ้าไม่ลงไม่ลง ท่านก็รู้นิสัย เพราะฉะนั้นกับเราเรื่องธรรมะท่านจะไม่เคยอ่อนละ ถ้าพูดถึงด้านธรรมะนี้เปรี้ยงออกมาทันที คุยกันธรรมดาเหมือนพ่อกับลูก พอหมุนทางด้านธรรมะนี้ท่านจะไม่มีอ่อนข้อเลย พุ่งๆ เราจึงได้เทิดทูนสุดหัวใจ แง่ใดๆ มีตั้งแต่ท่านแนะให้ทั้งนั้น เป็นช่องทางๆ ให้ถูกต้องดีงามตลอดๆ เลย เราไม่รู้เรื่องอะไร นั่นละจึงได้เทิดทูนตลอด สดๆ ร้อนๆ นะเทิดทูนพ่อแม่ครูจารย์มั่นนี้สุดหัวใจ ตรงไหนๆ มีแต่ท่านทั้งนั้นแก้

เช่นอย่าง นอนตายในสมาธิท่านก็ลากลง ครั้นออกทางด้านปัญญามันจะเลยเถิดท่านก็รั้งเอาไว้ สองจุดนี้สำคัญมาก ให้อยู่ในความพอดี ปัญญามันจะเลยเถิดให้พัก ความหมายว่าพัก สมาธิมีอยู่ สถานที่พักทำไมไม่พัก ความหมายว่างั้น แต่ท่านไม่ค่อยพูดอย่างแจงนั้นแจงนี้นะกับเรา ไม่ค่อยแจง ท่านจะเอา...ถ้าเป็นไม้ก็ไม้ทั้งท่อนมาเลยให้เลื่อยเอาเอง ท่านเอาออกมาทีไรมีแต่อย่างนั้น เราก็ไปพิจารณาทีหลังแยกออกๆ แล้วก็ยอมท่านๆ หลวงปู่มั่นเป็นอย่างนั้น กับเรานี่ท่านจะไม่แจง ท่านจะเอาทั้งดุ้นออกมาเลยให้เราไปพิจารณาเองแล้วก็ยอมท่านทีหลังๆ ไปเรื่อยๆ

นี่เราพูดถึงเรื่องสมาธิเวลามันติดติดจริงๆ มันได้จี้ลงไปนั้น นี่ละจะเป็นนิพพาน คือจิตที่แน่วทั้งวัน อยู่ได้ตลอด ความคิดความปรุงอะไรมากวน คือคิดแย็บมันกวนมันไม่อยากคิด ให้มันแน่ว สุดท้ายก็ว่านี่จะเป็นนิพพาน มันติดแล้วนั่น เวลาท่านไล่ออกไปหานิพพานทีหลังด้วยปัญญานี้ก็ตำหนิสมาธิ สมาธิมันนอนตายเฉยๆ ไม่ได้แก้กิเลสสักตัวเดียว ปัญญาต่างหากแก้กิเลส ทีนี้พอว่าปัญญาแก้กิเลสมันก็ไปใหญ่เลย เป็นอย่างนั้นละเรามันนิสัยผาดโผน แต่ก็ดีมีวาสนาอยู่บ้างก็ไม่ผิด ได้ครูบาอาจารย์อย่างจอมปราชญ์ใส่กับจอมโง่พอดีกัน ไม่งั้นจะไม่ได้ประโยชน์อะไร เพราะท่านใส่หนักๆ มันเอาไปคิดนะ ยอมๆ เป็นลำดับ

จึงว่าจอมปราชญ์พ่อแม่ครูจารย์มั่น หาไม่ได้แล้วทุกวันนี้หาอย่างท่าน การแก้จิตใจนี้ อย่างเราเป็นนิสัยผาดโผน ท่านต้องเอาอย่างหนักทุกที กับเรานี้หนักมากนะ ใส่ทีไรนี้เปรี้ยงๆ เลย เหมือนจะให้แหลกไปเลยเทียว ท่านเอาอย่างนั้น ก็ได้อย่างนั้นนะ ถ้าท่านไม่เอาอย่างนั้นมันไม่ได้ แน่ะ จะว่ามันหนาก็ไม่ผิดแหละ ท่านต้องเอาอย่างหนักทีเดียว

ปัญญาจะมีต้องออกพิจารณา แต่ปัญญาทางด้านธรรมะนี้ให้มีความสงบเป็นพื้นฐานดี อย่างที่เราพูดนี่นะ ความสงบเป็นพื้นฐาน พอออกทางด้านปัญญามันพุ่งเลย แต่เรามันเป็นนิสัยผาดโผน ถึงไม่เป็นอย่างนั้นก็ตามพื้นฐานที่จะออกทางด้านปัญญาได้ดีก็คือสมาธิความสงบใจ ถ้าใจไม่สงบพาไปพิจารณาเรื่องอะไรมันเถลไถลไปเสียไม่เป็นปัญญา มันเป็นสัญญาอารมณ์ไปไม่เกิดประโยชน์ ปัญญาแท้มันแก้กิเลสโดยลำดับลำดา นี่ปัญญาแท้ สมาธิหนุนปัญญานี้ปัญญาแก้กิเลสโดยตรง พอถึงเวลาที่จะพักให้พัก อย่าให้มันพุ่งๆ เกินไป พอรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามันจะบอกที่หัวอก พอมันเหนื่อยมากๆ แล้วมันจะเหนื่อยตรงนี้ เหนื่อย แต่งานของจิตมันไม่ถอย ปัญญาไม่ได้ถอยมันหมุนของมัน เจ้าของจะตาย นั่นละให้หักเข้ามา รั้งเข้ามาสู่สมาธิ เวลาพิจารณามากๆ มันจะเลยเถิด หมุนเข้ามาพักสมาธิ เรียกว่าพักงาน

พอได้กำลัง เหมือนเรารับประทานอิ่มหนำสำราญแ